Oprogramowanie treningowe open source: do kogo należą Twoje dane treningowe?
Twoja historia treningowa jest tylko tak trwała jak platforma, na której się znajduje. Co zmieniają open source, AGPL i self-hosting, a czego nie.
Kilka lat historii treningowej to mnóstwo materiału: każdy trening interwałowy, każdy wykres tętna, każda notatka w stylu „spałem pięć godzin, nogi martwe”. Dla trenera to jeszcze więcej: lata ustrukturyzowanych treningów, szablonów i sezonów zbudowanych dla każdego zawodnika. Gdzie ten materiał się znajduje i kto decyduje, co się z nim stanie, wydaje się abstrakcyjnym pytaniem aż do dnia, w którym platforma zostaje zamknięta albo zmienia właściciela.
Platformy znikają i zmieniają właścicieli
Today’s Plan, platforma do treningu i coachingu, została zamknięta w marcu 2024 roku. Jej użytkownicy musieli wyeksportować, co się dało, i zaczynać od nowa gdzie indziej. W lipcu 2026 roku Garmin przejął TrainingPeaks i TrainHeroic. TrainingPeaks działa dalej i nic nie wskazuje, że inne marki będą traktowane inaczej. Ale plany, biblioteki treningów i relacje z zawodnikami wielu trenerów sportów wytrzymałościowych należą teraz do producenta zegarków, a decyzje dotyczące tej platformy będą podejmowane z myślą o interesach Garmina.
Nie ma w tym nic skandalicznego. Firmy są kupowane, a czasem upadają. Chodzi o to, że na zamkniętej platformie Twoja historia treningowa jest tylko tak trwała jak firma, która za nią stoi.
Co naprawdę daje Ci „eksport danych”
Jeśli mieszkasz w UE, art. 20 RODO daje Ci prawo do przenoszenia danych: danych, które dostarczyłeś, w ustrukturyzowanym formacie nadającym się do odczytu maszynowego. W praktyce to, co możesz zabrać, bardzo się różni. Pliki aktywności (FIT, GPX) zwykle wychodzą bez problemu, bo każde narzędzie je odczytuje. Zaplanowane treningi, komentarze trenera, szablony i sposób, w jaki zbudowano sezon, to co innego: zwykle są przechowywane we własnym formacie platformy i nawet jeśli możesz je wyeksportować, nic innego może nie umieć ich zaimportować.
Dwa nawyki pomagają niezależnie od narzędzia. Wysyłaj swoje aktywności w więcej niż jedno miejsce, na przykład z konta zegarka zarówno na platformę treningową, jak i do drugiej usługi, żeby żadna firma nie miała jedynej kopii. I raz w roku poproś o pełny eksport, zanim będzie Ci potrzebny, żeby zobaczyć, co faktycznie byś dostał.
Co zmienia open source, a czego nie
Kod OpenAthlete jest publiczny. Ma to kilka konkretnych konsekwencji. Możesz przeczytać, jak liczone jest obciążenie treningowe, zamiast ufać czarnej skrzynce. Możesz zobaczyć, które dane opuszczają serwer i dokąd trafiają. A gdyby projekt jutro się zakończył, kod, schemat bazy danych i pliki migracji nadal by istniały i każdy mógłby go dalej uruchamiać. Same dane znajdują się w zwykłej bazie PostgreSQL, a nie w formacie, który rozumie tylko jedna firma.
Open source sam w sobie nie czyni oprogramowania bezpiecznym. Kod, którego nikt nie czyta, nie jest bezpieczniejszy tylko dlatego, że jest publiczny, a mały projekt ma mniej recenzentów niż popularny. Nie gwarantuje też, że ktoś będzie go dalej rozwijał. Gwarantuje natomiast, że wolno Ci zajrzeć do środka i że istnieje możliwość kontynuowania bez pierwotnego autora.
Dlaczego AGPL
OpenAthlete jest udostępniany na licencji GNU Affero General Public License v3. Każdy może go używać, modyfikować, uruchamiać i rozpowszechniać. Warunek jest taki, że jeśli go zmodyfikujesz i udostępnisz swoją wersję innym przez sieć, musisz zaoferować tym użytkownikom kod źródłowy swojej wersji. Zwykła licencja GPL nie wymaga tego od oprogramowania działającego jako usługa internetowa i właśnie dlatego istnieje wariant Affero.
W praktyce oznacza to, że nikt nie może wziąć OpenAthlete, dodać funkcji i sprzedawać go jako zamkniętej usługi hostowanej. Ulepszenia wprowadzone przez każdego, kto uruchamia go dla innych, wracają do wszystkich. Hostowana wersja na openathlete.org działa na tym samym publicznym kodzie; funkcje, które mają sens tylko tam, takie jak płatności, są wyłączone, dopóki nie zostaną skonfigurowane.
Self-hosting bez upiększeń
Możesz uruchomić OpenAthlete na własnym serwerze za pomocą pliku docker-compose.yml z repozytorium albo obrazów opublikowanych w GHCR. Potrzebuje PostgreSQL i Redisa, oba są zawarte w pliku compose. Jest darmowy, bez limitu zawodników i bez paywalla. Instancja hostowana samodzielnie nie wysyła niczego do OpenAthlete, a automatyczny test sprawdza to przy każdym wydaniu. Możesz podłączyć jednokrotne logowanie (SSO) przez OIDC, wybrać rejestrację otwartą, tylko na zaproszenie lub zamkniętą i uruchamiać funkcje AI na lokalnym modelu przez Ollamę, tak żeby nic nie opuszczało Twojego komputera.
Koszty są jednak realne. Odpowiadasz za kopie zapasowe, aktualizacje i bezpieczeństwo. Połączenia z zegarkami korzystają z Twoich własnych danych dostępowych dewelopera u każdego dostawcy: niektóre, jak Strava, dostaniesz szybko, inne, jak Garmin, weryfikują wnioski przed przyznaniem dostępu do API. Wgrywanie plików FIT, GPX lub TCX działa bez tego wszystkiego. Self-hosting ma największy sens dla trenera lub grupy, w której ktoś swobodnie radzi sobie z utrzymaniem serwera, albo dla organizacji, która potrzebuje danych swoich zawodników na własnej infrastrukturze. Strona o self-hostingu opisuje konfigurację.
Jeśli wolisz nie utrzymywać serwera
Wszystko, czego potrzebujesz do treningu, jest darmowe w wersji hostowanej. Jej API i baza danych działają w OVH we Francji, a aplikację webową serwuje Vercel. Plan Supporter (od 5 € miesięcznie lub 50 € rocznie) pomaga opłacić serwery, a w podziękowaniu dodaje Lab, wcześniejszy dostęp do nowych funkcji, zaawansowane narzędzia trenerskie i kluby, AI na kluczach OpenAthlete oraz coaching dla więcej niż pięciu zawodników. Więcej o tym, co stoi za projektem, znajdziesz na stronie o open source.